i'm so fucking weird. i just can't understand what's wrong with me.
THEY. DON'T. EXIST. GET. THE FUCK. OVER. IT.
i'm over it. and i'm not. how it could be possible? why do i think this way? why does it keep bothering me?
i hope it'll be through in a couple of days. i wish. IT'S JUST NEED TO BE THROUGH.
even breathing is hard. i can't take it. that's too much.
why does the book bother me? why do they bother me? why does he keep bothering me?
he's not real.
stop pretending he's real.

please God please please can you not
i'm as scared as fuck. she is hated, she is bullied, she really has nobody in the class who could stand at her side.
and i'm scared as fuck the same could happen to me.
i'm just so terribly concentrated on going out of this place. i can't wait forward the day i'll be able to say goodbye to all of them.
can i already say goodbye to all the pain i've received?
please. i don't deserve this. i try to be cool. i try to be funny. i try to be easy-going.
i'm just not really sure they get me that way.
whats wrong with me? mum? did we make a mistake? is anything wrong you've done with me with my upbringing?
won't stop till the day i'll known i am the write one.

is it going to be wrong again
is it going to kill me again
is it going to grow and grow in the every single minute inside me again
is it going to make me falling down apart is it going to feed a little tiny monster inside of me? is this monster going to eat me in the end?
i'm feeling sad, i'm feeling alone, i'm feeling hopeless
nobodys really here for me ready to hug me
why is that
why are you all pretending im cool pretending you like me pretending im someone worth breathin
why cant you just show me facts in the real way they goes
why cant i just have all that i want
why cant something just go back to the track

im already thinking
why did she find me why did she stop me why didnt she let me take it to the end
why did they decided to rescue me why did they forgot im nobody
are that pills still in that house?

okay. hello blogger, i missed you! it's really great to see you again in this fucked up mood, oh, how could i be less sarcastic. it's bad. it's even more than bad. it's absolutely disgusting and it hurts me inside i can't even change it.
yes. i know i used to write in polish, but sometimes it's just a better way for me to express myself like that. i can't stand it. i really really really can't stand it. i don't want things to happen exactly how it was before, so i'm kinda... i kinda start to panic? it's freakin hard for me to say that... but i still love you. like a friend, of course. i even don't want to think how bad would it be, if someone from my real close environment found it. it would be exactly like the end of mine. i can't even understand, how i can be such a stupid person. i should have learnt: once a bitch, always a bitch. but why? why don't you just start to treat me right? i have always been here for you, listening to all your tears, smiling, laughing, chilling out... i thought you're my friend. it's hard to hear that directly from me. i used to tell everyone that i don't believe in true friendship as my mum told me. maybe i don't, i can't think right now, my brains is full of depressional thoughts. but i just want to have someone who'll be here for me. treating me right. wanting me to support. is that too much?
propably i read too much. too much crazy, weird and too romantic stuff that's kinda unreal for that speeding world where we live in. are all those people who seemed to think logical with some feelings inside all dead? do i really expect too much for just one single girl? CAN'T YOU JUST BE MY FRIEND? i don't want you to be here where you want. i want you to be here always. not when it's easy and comfortable for you. no. do you think it's easy for me to hear? if you're a friend, you'd give the second person all the best you have. i received nothing. i gave you a place to sleep like thousands of times. i gave you a place to sit, when you forgot your keys. a place to eat, drink. i gave you my arm when your real and true friend dissapointed you. I GAVE YOU EVERYTHING THAT I SIMPLY COULD. and what? and now you really didn't think i am good enough to talk with you. you have better friends. better girls, who you really used to talk about behind their backs. who you used to hate. who we used to hate together, who we used to stand opposite to. and what now? i stand alone. i really wouldn't like to say this: i hate i still treat you like someone who's close. i hate i still want evertything to come back, and i still think it's possible. because who will you talk to, when the summer will really came? to them? they'll be away. i'll be near. it seems like i am the fucking toy for you. only cool and expensive when you can't get the better now. IT REALLY GETS ON MY NERVES and i can't stand it. can't stand it all my world is running round you. and you're nobody. it seems like your ideal. pretty, smart, slim, much money in the pocket. AND YOU'RE NOBODY. i can call you bitch, slut, anybody. you deserve it for this what you did with me. you're not everything that you still want to be. you're slutty one.
YOU REALLY THINK YOU'RE COOL. you starting to call everyone names and bully with your new best friend, cause you think it's allright. it's not. it hurts. you think it's cool to go and jump in the circle of death the concert, cause you're not a true music fan without it. so many decisions you made were so selfish and so stupid. and what hurts the most? you think people will be happy about it, and they are. WHY THEY ARE SO STUPID?
one day i'm gonna leave this town. i swear. i swear i'd find people, who will start to treat me right.
and now? tommorow, i'll go to school be the another noob. cause i'm nobody without you. without your school contacts. without your shine. cause you're a star and i'm your maid. it really seems like since you wanted to feel cool.
and why's all that crazy stuff wrote in the language what i think God wanted me talk in? that's because you posted pics. two pics with your new bestfriend, and your second new best friend posted the crazy pic with you the night before and you reblogged it. you're so happy now, aren't you? so sad that you always wanted me to stay quiet about what we did together. oh my. it seems like i finelly now that talking with me isn't cool enough, so you don't want to show it in public. even nicer.
endo? the worst thing is: i'm gonna wait. i'm gonna wait whose arms will hold you when your new bff breakup will be knockin on your doors.
and now i can cry. my hand looks like it doesn't want its blood. why don't we take it away?

TAK, I REALLY HOLY WANT TO DIE.
ciekawe, jakby to było. najbardziej to chyba szkoda mi mamy, taty, kuby... musiałabym napisać do nich długie listy. i ci wszyscy ludzie, którzy przewinęli się przez moje życie... też ciekawa sprawa. ciekawe, czy ktoś by po mnie płakał. trzeba kiedyś sprawdzić. ciekawe, jak już to zrobię, co będzie z moim facebookiem, blogiem, photoblogiem, twitterem... szczerze ciekawe. czy będę miała mentions pełne zniczów, których nikt już nie zretweetuje? tablicę pełną zniczów, te upragnione komentarze, które zawsze chciałam mieć? będę sławna po śmierci? a moja szkoła, miejscowość? nieładnie tak przecież obgadywać zmarłą. co by to było? zobaczymy już niedługo, w sumie, haha. śmieszne. za dużo tego wszystkiego.
a co jeśli robię to tylko po to, żeby mnie ktoś zauważył? żeby mną potrząsnął i powiedział 'przestań, dziewczyno, jesteś cudowna, co ty z sobą robisz?'. nie wiem, mam ciężki charakter, ALE JAK JUŻ TO ZROBIĘ, TO WAM WSZYSTKIM POKAŻĘ.
już się nie boję załatwić tabletek. as soon as possible.
mam tylko nadzieję, że nie będę musiała oglądać tej garstki ludzi na pogrzebie, bo będzie mi zbyt szkoda, że jest ich tak mało.
egoistyczna zawsze. czy normalnie, czy w depresji.

chce sie zabiććććććććććććććććć

W SUMIE TO NIE WIEM, CO MI JEST.
to chyba ja jestem problemem.
zniknął tamten problem, pojawił się ten. boże, potrzebuję kogoś, teraz, zaraz.
NIENAWIDZĘ. moj nadgarstek też nie, bo ryję w nim jak świnia.

ughrrrrr, booooze, szlag mnie trafi.
nie jest dobrze, nie jest tragicznie, nie wiem. nienawidzę nie umieć się określić.
tak cholernie mnie denerwują wszyscy dookoła, którzy myślą, że mogą mnie kupić na zawołanie...
japierdole. psa na ulicy czlowiek nie kopnie, ale zeby drugiego?

i wanna get out, get out, get out here.
just let me get out. i won't even try live here still for two ages. looking and that mixed faces every day every single time makes me wanna die. i don't even wanna know, how could i still be alive in such box of false, unfair people, who just think about themselves. fucked up, everyone and everything is fucked up. holy shit. really didn't know, how people could have so many different faces.

mialam sprzątać, a się wyżalam. fajnie.

apogeum bezsilności, kurwa.
nawet nie chce mi się od nowa pisać tego wszystkiego. wszystkich myśli, tego, jak, cholernie sobie nie daję rady, jak jest mi ciężko, słabo, jak nie mam żadnego wsparcia, jak wszystko od razu legnie w gruzach, jak mam wszystkiego dość, JAK ZNOWU, CHOLERA JASNA, DAŁAM SIĘ WROBIĆ I UWIERZYĆ, ŻE JEDNAK JEDNA OSOBA JEST WOBEC MNIE W PORZĄDKU.
nie mam zyletki, toteż jeżdżę sobie po ręce cyrklem i zastanawiam, jaki wyryć sobie ślad. toż jak mocniej wbiję, to też boli. przynajmniej tyle.
jest dwudziesta druga, a ja znowu nic nie zrobilam, zdolowałam się jeszcze bardziej i ogólnie gniję w jebanej próżni. błagam, niech po mojej śmierci ktoś wystawi tego bloga na widok publiczny.
CHCĘ DO LONDYNU. PATRZĘ NA ZDJĘCIA Z LONDYNU I CHCE MI SIĘ WYĆ.
zawsze gdzie jestem to tam, gdzie nie mogę być, wydaje mi się być lepiej, weselej, bezproblemowo.
podobno każdy w życiu ma jednego przyjaciela na zawsze.
MOJA PRZYJACIÓŁKO, GDZIE JESTEŚ?
jesteś chinką, eskimoską, włoszką, japonką, brytyjką, kanadyjką, meksykanką, greczynką, szwedką? a moż jesteś chłopakiem? nie wiem, obojętnie kim byś była, kurwa, zjaw się.

and they say, she's in the class A team
stuck in her daydream

wszechbeznadzieja no ale kto się tym przejmie przecież mnie.
POWTARZAM JAK MANTRĘ, GOD, PLEASE, LET ME DIE.

przykro mi. jak zwykle. to już chyba normalne.
zaskakujące, jak wszystko szybko wróciło do normalnego toku wydarzeń. masz, masz jak chciałaś, możesz już z powrotem mieć mnie w dupie. jakby tego było nie dość, że i w domu już od dawna traktują mnie jak sprzęt, darmową sprzątaczkę, której rozkazy wolno wydawać tylko krzykiem.
nie mam gdzie się schować.
umrzeć chcę umrzeć chcę umrzeć chcę umrzeć.
czy nieleczona depresja może prowadzić do śmierci?
I JA KURWA MÓWIĘ POWAŻNIE, LET ME DIE. NIECH MNEI COŚ PRZEZ PRZYPADEK ZABIJE. CIĘŻARÓWKA, SEPSA, NIE WIEM. NIE CHCĘ ŻYĆ.

no tak. tak, jak przypuszczałam.
nic do ciebie nie trafia. ja się staram. najdelikatniej jak mogę, ale staram ci się kurwa do jasnej cholery wyoślić, że nie masz co płakać i żałować, bo zaraz wszystko minie i znowu będziesz mogła mieć mnie w dupie.
ale nie. jak to, ty? ty kiedykolwiek miałaś mnie w dupie? no jak to. przecież ty mi zawsze wszystko mówiłaś!
ale jak coś, to x to, x tamto, kocham x, co ja nie robię z moją x, najbardziej zależy mi na x, siedzę z x, X TO KURWA NAJLEPSZY CZŁOWIEK NA ŚWIECIE.
z tym, że jak się z nią pokłócisz, to do kogo lecisz? do mnie.
spoko. przynajmniej wiem, jak zwrócić twoją uwagę.

a tak to... źle się czuję, znowu nic nie jadłam, głowa mi pęka, próbuję różnych sztuczek
nie ma chyba już nikogo dla którego mogłabym być kimś ważnym
może poza mamą. love you, mum. w poprzednim życiu musiałyśmy być przyjaciółkami. no, chociaz przeciez przyjaźn nie istnieje.

lubię swój pokój wieczorami. robi się... taki przytulny?
no, moze poza wieczorami kiedy kręci mi się w głowie, chce mi się rzygać, nie wiem gdzie jest mój puls, nie potrafię utrzymać równowagi i co chwila zamykam oczy, bo mam za ciężkie powieki.
wbrew wszystkiemu, mam chyba całkiem niezły humor.
DO CZASU, MOJA DROGA, DO CZASU.

ciekawe, co by było, jakbym nic nie mówiąc napisała na gadu i wszystkich portalach społecznościowych, otwarcie, że się żegnam i idę się zabić
może zrobię tak któregoś dnia i dnia którego zrobię to na prawdę. wtedy już mnie nikt nie uratuje
szatański plan mode on

patrzę się tak w to puste opakowanie po nartkotycznie pożartych apapach i myślę, że zjadłabym wiecej

wszystko bym zjadla. chrupki, rzygowy sos do naleśników, okruszki po paluszkach. wszystko u mnie na biurku. to nic, jak się je w pośpiechu płatki na herbacie, tzn garść płątków i herbatę i to jest twój posiłek na cały dzień, to nie dziw się, że potem ci się kręci i widzisz świętej pamięci leppera w drodze do szkoły, który skacze po torach jak najebany królik i oferuje ci seks za ciężarówkę cegieł.

odbija mi. juz placze i smieje sie naprzemian
sayonara, zetsobou sensei czy jak to tam. ide, wylaczam sie od świata, i tak nikt tego nie przeczyta bo jestem chujem i nikomu o tym blogu nie powiedzialam.
genius. po prostu genius.

MÓZG MI SIĘ SĄCZY, PRZEZ UCHO, SĄCZY SIĘ SSSSSĄCZY ĄCZY ĄCZY SĄCZY SĄCZY SĄCZYYYYYYYYYYYYYY SSSSSSSSSS Ą
poniedzialki są koloru paprotek

boże, czy ja na prawdę aż tak wam przeszkadzam?
nie no dobra, okej, rozumiem, nie lubicie mnie. ALE JAK WAM DO KURWY NĘDZY PRZESZKADZAM, TO MI TO KURWA POWIEDZCIE, NIE WIEM, WYJEBCIE MNIE, COKOLWIEK. nienawidzę gadania za plecami.
piękna akcja dziś była, no tak, umh, pośmiałysmy się, śmihy-hihy, nawet słusznie. a najlepsza jest myśl, że to wszystko, o czym mówicie teraz przy mnie, możecie wykorzystać tak samo przeciwko mnie i ja o tym doskonale wiem. mam dość. nie wytrzymuję, chodzę tam kompletnie z przymusu i wysiadam psychicznie, fizycznie też. nawet wzięłam ostatnio więcej niż potrzeba pieniędzy na klasowe i idę sobie kupić leki na nerwy w piątek. przecież to jest nienormalne, żeby człowiek tak się denerwował.
a najgorsze, że ja wciąż pamiętam, każde słowa, każdą napisaną myśl, i przypomina mi się w takich chwilach. pamiętam, a nie chcę. cóż, bolesne odczucia. jednak nie każdy myśli tak samo jak ja.
przyjaźni nie ma. a jeśli jest, to pokażcie mi ją. ba, a najlepiej dajcie. wytrzaśnijcie kogoś obok, kto będzie na moje zawołanie i będzie mnie rozumiał doskonale. albo nie wiem, kurwa. a chciałam sobie nie dać zniszczyć humoru.
czy ja nie mogę mieć normalnych problemów? czy ja nie mogę mieć normalnych oczekiwań, normalnego mózgu, normalnego toku rozumowania? czy ja muszę być cholernie wymagająca, wrażliwa, nie idąca z prądem?
dlaczego tak cholernie potrzebuję akceptacji, ja, akurat ja?
HOLIDAYS, COME. I DON'T WANT TO LOOK AT ALL OF THEM ANYMORE.

a, tak mi smutno jakoś. znowu.
jestem dziwna. nie wiem dlaczego, ale od razu popadam w jakąś totalną melancholię, depresyjne urojenia, nie wiem. a przecież nikt mi tego wprost nie powiedział. czego oczy nie widzą, nie? a ja jestem jakąś paranoiczką, bo ja już sobie wyobrażam. no, bo pewnie tak jest, ale wolę o tym nie myśleć. z całą pewnością pół szkoły uważa mnie za totalną kretynkę, ale cóż. nikt mnie nie zmusza do kontaktu z nimi, prawda? chyba. nie.
japierdole. dlaczego jak zwykle ja mam takie pieprzone szczęście, że muszę się urodzić nadwrażliwa, tkliwa, licząca się ze zdaniem innym i cholernie potrzebująca wsparcia?
"i have always to be a kind of person who cares about what other people think about me, but i just don't think i am".
no, i tak to. czekam tylko na kolejny bum, na kolejną falę depresyjnych myśli, bo to, że dzisiaj w szkole jeszcze jakoś sobie radziłam, to przecież nic nie znaczy.
GHRHRHRHRHR, GIVE ME HOLIDAYS. ALBO NIE WIEM, CHOCIAŻ PRZERWĘ ŚWIĄTECZNĄ. DO CHUJA PANA, NIE CHCĘ WIDZIEĆ ICH WSZYSTKICH.
4 miesiące. przeżyję?
przeżyję. a od września będę znów wrakiem człowieka.

-

z dnia na dzień, z tygodnia na tydzień, z miesiąca na miesiąc, z roku na rok.
jest coraz kurwa gorzej.
gdzie to jest? gdzie są w tym domu te pierdolone żyletki? noga czy ręka, kostka czy udo? a może od razu nadgarstek?
ja pierdolę. chyba będę musiała od nowa zaprzyjaźnić się z tym blogiem.
jeśli przeżyję.

xxx

"jedną z osób, która zdecydowała się opowiedzieć o swoich lękach, jest M. nie ujawniamy jej imienia, gdyż o to prosiła. ona z kolei najbardziej boi się... samotności, wykluczenia.
- ciągle porównuję się z koleżankami i widzę, że one są fajniejsze, mądrzejsze, ładniejsze - zwierza się m. - maję lepiej pod wieloma względami. a ja cały czas muszę się starać, żeby o mnie nie zapomniały, jak gdzieś idą czy coś robią. wiem, że im nie zależy na moim towarzystwie, że tylko mnie akceptują. wolałabym mieć grono dobrych przyjaciół (...), ale na razie jest tak, jak jest. i ciągle się boję, że one zobaczą, jaka jestem nijaka, że udaję fajną, a tak na prawdę nie warto się ze mną kolegować. i że mnie odrzucą, a ja będę sama. tego najbardziej się boję. każdego dnia kilka razy sprawdzam na GG, w komórce i na face, czy nie ma jakiś informacji od kogoś. muszę być na bieżąco, bo nikt nie pofatyguję się, żeby mnie o czymś poinformować. czy strach który odczuwa m., jest naturalny? (...)
strach paraliżujący, powodujący czarne myśli, bezustanne oczekiwanie na coś złego - to strach zły, trzeba mu przeciwdziałać. (...) podobnie jest ze strachem, który wynika z niskiej samooceny. nic nie jest warte towarzystwo, o które musimy nieustannie zabiegać, które nie daje nam żadnego wsparcia. lepiej rozejrzeć się za jakąkolwiek inną bratnią duszą lub nauczyć się spędzać czas samemu, niż bez przerwy bać się, że przestaniemy być lubiani i akceptowani. takie lęki nie prowadzą do niczego dobrego"
jasna cholera, dlaczego ja wszędzie muszę widzieć teksty o sobie?
jest źle. co tu dużo gadać, jest beznadziejnie. nie nadaję się, kruszę się, sypię, łamię. nie chcę istnieć, nie chcę patrzeć na to wszystko. mam dość, mam bardzo dużo dość. codziennie zakładam pieprzoną maskę i idę do szkoły, udając, że wszystko jest w porządku, że przecież pasuje mi taki stan rzeczy. nie mam kurwa nikogo, i sobie tak, kurwa, nie radzę sobie z tym. nie, wbrew wszystkiemu, NIE JESTEM silna i nie mam silnego charakteru, I NIE DAJĘ RADY iść przez życie bez nikogo, wiecznie na ostatnim miejscu. to jest tak trudno, okazać wsparcie? to na prawdę wcale nie widać, że ja każdego dnia walczę żeby wytrzymać te kilka godzin i nie rozryczeć się w głos?
pierwszy raz, cholera jasna. pierwszy raz myślę realnie o zrobieniu sobie czegoś. co wy wszyscy ze mną zrobiliście? wiecie, co zrobiliście? nie wiecie, nawet sobie kurwa nie zdajecie z tego sprawy. nie mogę codziennie tam chodzić i patrzeć na wasze twarze. rzygam wami, wami całymi i oddałabym wszystko, żeby móc wykasować wszystkie wspomnienia, a najlepiej urodzić się jako ktoś inny. najlepiej jako ktoś szczęśliwy. roses are red, violets are blue, i wish i had no depression, pizda, kurwa, chuj.
nie umiem. nie, nie umiem się zabić, bo nie mam odwagi. nie mam jebanej odwagi się powiesić, podciąć sobie żył, ani nawet łyknąć proszków. z resztą, nawet nie wiem jakich, ile, i skąd je wziąć. ha, ciekawe. ciekawe, jaka byłaby reakcja. "ona? ona się zabiła? jak to? dlaczego? przecież, przecież ona była zawsze taka uśmiechnięta, taka fajna! tak ją wszyscy lubiliśmy!" czy może "ona? no tak, nie spodziewałem/łam się. zawsze była jakaś dziwna, dobrze, że jej nie ma". cóż, z resztą co mi szkodzi. chcę szpital. gdybym miała wystarczająco odwagi, żeby nie jeść nic dwa dni - bardzo chętnie. boże, proszę, błagam. pozwól mi wylądować na oddziale, pozwól mi zobaczyć, czy ktoś przyjdzie. a jeśli nikt nie przyjdzie, to ześlij na mnie jakiś cholerny grom, żebym zniknęła, bo ja już nie daję rady. czemu ja? dlaczego to ja mam mieć tak w życiu ciężko?
spotkałam dzisiaj na ulicy mojego kuzyna. szedł na pociąg. student, wrócił właśnie z Paryża. pełna kulturka. czy jest szczęśliwy? nie wiem, nie jestem z nim tak blisko, żeby zapytać. a chciałabym. słyszałam, że wybiera się do Londynu. niech mnie w takim razie zabierze. tak. pozwólcie mi umrzeć w londynie.
tak, ty jesteś infantylna. i ty też, ty też, i ty też. niszczycie mnie od środka, i nawet o tym nie wiecie.
cóż. może kiedyś przyjdzie wam to głowy. może na moim pogrzebie?

you make me wanna die

czuję się sfrustrowana. gdziekolwiek nie spojrzę, to jest coś, co dobija mnie jeszcze bardziej, shit. nienawidzę być samotna.
mam ferie, więc odpoczywam trochę od szkolnego buszu, co mi daje trochę spokoju, ale wcale całkowicie nie uwalnia od problemów. albo ja jestem chora psychicznie, albo na prawdę żyję w takim środowisku, które wyniszcza człowieka od środka. nie wiem, nie wiem. wiem za to że jestem dziwna, niedzisiejsza i w ogóle powinnam się schować. i nikt temu nie będzie zaprzeczał. każdy trzyma się swojej dupy i wszyscy mają mnie w dupie, co frustruje mnie najbardziej. po co ja uciekam w internet, po co ja się pocieszam, że zaraz wrócę do domu, że zaraz opowiem o tym, co się dzieje osób, które chociaż w jakimś stopniu mnie rozumieją... po co ja uciekam, skoro nawet w internecie ładuję się w takie relacje, w których jestem na szarym końcu. no bo co ja teraz mam? z każdej strony ktoś ma kogoś lepszego, kogoś ważniejszego, fajniejszego niż ja. i serce mi się kraja, bo wygląa na to, że i tak w efekcie zostaję sama, i będę stuprocentowo nołlajfić. i co?
i nic, mam takie huśtawki nastrojów, że mam ochotę się schować i nie wychodzić. wszystko mnie dołuje i nie mam komu o tym powiedzieć, bo wszyscy mają lepsze zajęcia i jednogłośnie stwierdzają, że już nie opłaca się ze mną gadać, bo dawno zwariowałam.
weseli ludzie nie chcą mnie wśród siebie.
nawet ci najważniejsi.

always in the end

"To pismo Ninę denerwowało, bo wciąż pisali w nim o przyjaźni. Niny ten temat już nie interesował. Wyrosła z takich dziecinnych bzdur. Kilka razy dała się nabrać fałszywym koleżankom i zawsze kończyło się tak samo: któraś z nich zachorowała, któraś usiadła w ławce z inną dziewczyną i po dwóch dniach okazywało się, że z całej tej przyjaźni nie ma co zbierać.
Pierwszy raz, jeszcze w podstawówce, serce złamała jej Beata Ważka. Gdy Nina wróciła do szkoły po chorobie, naiwnie myślała, że tylko jej się wydaje, że to przecież niemożliwe. Nie mogła uwierzyć, że w czasie gdy ona walczyła z ropną anginą, Beata zdążyła zaprzyjaźnić się z Ulką. Z mściwą satysfakcją obserwowała, jak po dwóch miesiącach dziewczyny pokłóciły się o głupie siedzenie przy oknie. Mimo, że Beata od razu przyleciała wyżalić się na Ulkę, Nina ją odtrąciła. Nie chciała mieć nic wspólnego z kimś tak zmiennym. Potem tak samo było z Pauliną. Historia powtórzyła się ze wszystkimi szczegółami. Choroba, nieobecność, powrót, zaskoczenie, rozgoryczenie, śmierć nadziei i koniec przyjaźni. (...)
Na początku pierwszej klasy polubiły się z Kasią Paprotą. Ta znajomość napotkała trochę technicznych problemów (...).
Kiedyś Kasia, grając po lekcjach w hokeja na trawie, złamała nogę. Nie było jej w szkole sześć tygodni. W tym czasie Nina po prostu usiadła z Ewą w ławce. Dobrze im się gadało, a poza tym do Ewy można było zawsze przyjść. Jej rodzice byli zamożni, w domu zawsze były cytrusy, cola, ciasteczka, czyli to wszystko, co Nina uwielbiała. Regularnie dzwoniła do Kasi, ale nigdy jej o Ewie nie wspomniała. Gdy Kasia wróciła, jeszcze przez trzy tygodnie spotykały się potajemnie i miały sporo radości, śmiejąc się z tego, że Kaśka nic nie wie. A potem nagle dowiedziała się, że Kasia jedzie na parafialną wycieczkę do Lichenia i Ewa też się wybiera z tą grupą. Nie było ich raptem dwa dni. Nina pocieszała się, że przecież się nie lubią, że będzie tam mnóstwo innych osób, że nic się nie stanie. Jednak miała złe przeczucia i jak się okazało, słusznie. Gdy wróciły, Ewa była już najserdeczniejszą przyjaciółką Kasi. Jadły na spółkę Kasine kanapki z dżemem i razem biegały do portu, żeby obserwować kilwater. Ewa poprosiła Ninę o rozmowę i bardzo spokojnie jej wytłumaczyła, że jest jej bardzo przykro, ale to, co robiły, było okropne i ona nie chce mieć nic wspólnego z kimś tak zakłamanym jak Nina. Nina nawet o Ewkę nie walczyła. Znała Kaśkę i wiedziała, że już jej ze swoich szponów nie wypuści. (...) Nina przestała lubić i Ewę, i Kasię, i nie wierzyła już w przyjaźń. Unikała zawierania bliższych znajomości z kimkolwiek."
z jedną małą różnicą. nie wierzę w przyjaźń, przyjaźni nie ma - ale nie umiem się odizolować. tak rozpaczliwie potrzebuję bliskości, że jestem w stanie zrobić wszystko, nawet wbrew sobie, żeby ktoś wreszcie był po mojej stronie, żebym komuś mogła się wygadać. jestem żałosna, ale nie umiem funkcjonować sama. od dawna to wiedziałam. a zawsze jest tak, że ktoś mi to po prostu niszczy jednym skinieniem palca, a ja się wycofuję. nie mam po co walczyć. dobrze wiem, że zawsze będzie tak, że albo kogoś stracę, albo zawsze będę na drugim miejscu. czy ja jestem nienormalna, czy ja po prostu żyję w takim środowisku, do którego nie umiem się dostosować? nie umiem. nie umiem sobie olać wszystkiego kompletnie, nie umiem zaakceptować tego że jestem na szarym końcu i nikt praktycznie się ze mną nie liczy, a jestem dla kogoś ważna tylko wtedy, kiedy czegoś potrzebuje. to strasznie boli i nie wiem ile tak pociągnę. modlę się, jasna cholera, ja się modlę każdego dnia żeby tylko jutro było lepiej. żebym była silniejsza - jeżeli nie mogę mieć tego czego chcę, jeżeli nie mogę mieć koło siebie silnego ramienia, moralnego wsparcia, to chociaż niech dostanę od Boga tą siłę, żeby móc czuć się dobrze samemu. nie jestem na tyle pewna siebie, żeby żyć samemu, bez niczyjego wsparcia. nie umiem. jestem za słaba. z resztą, sama się sobie nie dziwię. skoro to ja od samego początku, od maleńkiego byłam gorsza, skoro to ja musiałam się bać, skoro to ja za szybko się przywiązywałam i byłam naiwna, że inne dzieci odwzajemnią moje uczucia, to co ma być teraz? każdy patrzy na swoją dupę i nikogo nie można być pewnym.
wiem, powinnam się cieszyć, że mam się przynajmniej do kogo odezwać. ale co to za toksyczne towarzystwo, z którego cieszę się, kiedy tylko wychodzę? w domu niby czuję się lepiej, ale jestem taka potwornie samotna, czuję się takim strasznym no-lifem, że nie wiem, czy kiedykolwiek będzie lepiej. wchodzę do domu i rozmawiam z ludźmi o tych samych pasjach, poglądach, zaczynam ich lepiej poznawać - ale co mi to pomoże. ci ludzie nie pójdą ze mną na imprezę, nie przytulą mnie, nie pomogą mi się zmierzyć z przykrymi komentarzami. nie usiądą ze mną na korytarzu i nie pomogą zapomnieć, że nic nie jest okej. tak na prawdę to gówno ich obchodzę ja i moje życie. mają własne, są dziesiątki tysięcy kilometrów ode mnie i nie muszą się mną przejmować.
wiecie o czym marzę? żeby trafić do szpitala. tak, nigdy wcześniej chyba niczego tak nie chciałam, jak teraz trafić do szpitala. chciałabym zobaczyć, kto jak zareaguje, czy ktoś w ogóle przyjdzie mnie odwiedzić. czy mam kogoś, poza rodziną, kogo w ogóle obchodzę. i chyba to zrobię, boże, mam straszne myśli. nie wiem, napiję się domestosa, zagłodzę się, łyknę coś - byle tam trafić. jakby tam było lepiej.
chciałabym kiedyś powiedzieć, że mam w dupie. chciałabym mieć świadomość i na niej się opierać, że te znajomości na nic mi się nie przydadzą. chciałabym być pewna tego, że spotkam na swojej drodze milion lepszych ludzi, którzy dostrzegą to, jak ja się staram dla nich. chciałabym być pewna tego, że osiągnę coś w życiu i tym obrzydliwym ludzkim fałszywkom będę mogła się zaśmiać w twarz.
cóż, może kiedyś.
let the tears fall.